Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

«ΑΧ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΜΟΥ ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ… «ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΝ ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΩΝ ΠΑΛΛΙΚΑΡΙ…. ΓΙΑΤΙ;»




Ήταν όλοι εκεί! Kανείς δεν έλειπε στο «αντίο» του 25χρονου Γιώργου Κοροβέση

«Αχ περιστέρι μου μη φεύγεις βιαστικό κι από το χέρι μου έλα να πιεις νερό. Απόψε δεν θα κοιμηθώ, θα μείνω πάλι να σκεφτώ πώς πονώ, πως πονώ, πως πονώ.


Το γέλιο το ζωγραφιστό το βήμα το ξεχωριστό, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ….». Το αγαπημένο τραγούδι της Μάνας του 25χρονου Γιώργου Κοροβέση που έφυγε τόσο πρόωρα από τη ζωή. Υποσυνείδητα, φαίνεται πως διαλέγουμε τραγούδια που γράφουν το πεπρωμένο μας…


Ήταν όλοι εκεί… κανείς απών… Ήταν όλοι εκεί, για κείνο το σκληρό ΑΝΤΙΟ … κείνο το κατευόδιο που μαχαιρώνει τις καρδιές των ανθρώπων που μένουν πίσω…Όλοι όσοι τον αγάπησαν… τον αγαπούν… ήταν εκεί…



Γέμισε νιάτα η εκκλησία… όλοι οι φίλοι του παρόντες… Κι έβλεπες μάτια κλαμμένα… μάτια θολά, να πνίγουν το δάκρυ… πρόσωπα χλωμά… Κι άντε να πεις ΑΝΤΙΟ, σ’ ένα παλλικάρι, που βρίσκεται στην αρχή της ζωής του… σ’ ένα παλλικάρι σαν τα κρύα νερά… Ζηλεύουν οι Μοίρες…. αρπάχτρες της ζωής… λεηλασία…


«Μ’ ένα μαχαίρι άνοιξέ μου την καρδιά, κανείς δεν ξέρει τι περνώ κάθε βραδιά


Κάθε βραδιά, κάθε πρωί

μου λιγοστεύει η ζωή,

πώς πονώ, πώς πονώ, πώς πονώ,

το γέλιο σου σαν θυμηθώ,

το βήμα το ξεχωριστό,

σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ…»


Κι εκείνη, η ΜΑΝΑ του, να ψιθυρίζει τα λόγια που της έλεγε: «Κάνε με καλά, μάνα…κάνε με καλά…»…


Ανατριχίλα… παγώνει η ψυχή… μπλοκάρει κι ο νους… τα λόγια δεν βγαίνουν… σαν να σήκωσε φράχτη η ψυχή να μην βλέπει… να μην ακούει… παγωμένος κι ο νους… παγωμένα και τα χέρια στα πλήκτρα… οι λέξεις, δεν αποτυπώνουν τον μεγάλο πόνο… ποτέ δεν μπόρεσαν να τον αποτυπώσουν…


Κάπου στον αέρα αμέτρητα «ΓΙΑΤΙ;;;», αναπάντητα θα μείνουν…


Τον ρωτάς «γιατί ρε θεέ, παίρνεις αγγέλους κι αφήνεις κτήνη στη γη;»… κι εκείνος κωφεύει…


Όχι… δεν υπάρχουν κεφαλαία, ούτε στο «θεέ», ούτε στο «εκείνος»… μικρά υπάρχουν, όταν ο θεός αδικεί… όταν αφήνει στη γη, «ανθρώπους τέρατα», να καταδυνστεύουν την ανθρωπότητα ολάκερη και γεμίζει αγγέλους τον παράδεισό του…


Και μην μου πει κανείς «άγνωστες οι βουλές του θεού… μην βλασφημείς…»…


Άνθρωπος μικρός στην απεραντοσύνη του σύμπαντος είμαι κι αναζητώ δικαιοσύνη… και δεν την βρίσκω ούτε ανάμεσα στους ανθρώπους, ούτε πουθενά…και το χειρότερο… δεν την βρίσκω πια, ούτε στην … μεγαλοψυχία του θεού…


Βαρύς ο λυγμός του πατέρα…

«Ήταν μόνον εικοσιπέντε χρονών παλλικάρι…. ΓΙΑΤΙ;»

«Αχ χελιδόνι μου πώς να πετάξεις

σ’ αυτόν το μαύρο τον ουρανό

αίμα σταλάζει το δειλινό

και πώς να κλάψεις και πώς να κλάψεις

αχ χελιδόνι μου…»


Περιστέρι ή χελιδόνι, ο ΓΙΩΡΓΟΣ πέταξε σ’ έναν μαύρο ουρανό… μαύρος ήταν ο ουρανός σήμερα….


Κατάμαυρος … κι ούτε καν έβρεξε για να ξεπλύνει λίγο απ’ τον πόνο του αέναου ταξιδιού της ψυχής του..



Τ’ αδέλφια του, ο Θέμης, η Δώρα, ο Περικλής… αμίλητα… βουβά… συννεφιασμένα… ανελέητη γροθιά στην ύπαρξη τούτος ο χαμός και πως να τον σηκώσουν στις νεανικές πλάτες τους…



Λένε πως ο χρόνος, γιατρεύει τις πληγές…


Κάποιες πληγές, είναι τόσο βαθιές, που δεν γιατρεύονται ποτέ… πάντα θα στάζουν αίμα και δάκρυ… έστω και βουβά…


Κι η λέξη «κουράγιο», ακούγεται σαν γέλιο παλιάτσου…



Ο ΓΙΩΡΓΟΣ, δεν έφυγε ποτέ… δεν θα φύγει ποτέ…στις ψυχές όσων των έζησαν… όσων τον αγάπησαν, δεν θα φύγει ΠΟΤΕ…


Τα πουλιά, ο χάρος πάντα στο φτερό τα βρίσκεικαι τα παίρνει κοντά του…


Τους γύπες, τους αφήνει να ζουν…


Καλλιόπη Σουφλή


Ο θάνατος του νεαρού Κοροβέση έχει προκαλέσει σοκ στην τοπική κοινωνία του Μαραθώνα και όχι μόνο. Η Μάχη Μαραθώνα επίσης θρηνεί τον άδικο χαμό του, μιας και το νέο παλικάρι είναι αδελφός του ποδοσφαιριστή της ομάδας, Περικλή Κοροβέση.



Πηγή: attikanea.blogspot.gr