Posts in Category: ΥΓΕΙΑ

10 τεχνικές για να νικήσεις την αυτοαμφισβήτηση και να αποκτήσεις περισσότερη αυτοπεποίθηση!


Η αυτοαμφισβήτηση και ο φόβος αποτελούν ψυχολογικές μάστιγες της εποχής μας. Τα δυο αυτά συναισθήματα παρεμβαίνουν στη διαδικασία του να επιλέξουμε ή να πραγματοποιήσουμε τους στόχους μας.

Και τα δύο εκδηλώνονται με τις μικρές εσωτερικές εκείνες φωνούλες που μας λένε «δεν θα πετύχεις ποτέ, οπότε γιατί να προσπαθήσεις;» ή «ποιος νομίζεις ότι είσαι; Θα αποτύχεις!». Έτσι πιστεύουμε σε αυτές τις φωνές, με αποτέλεσμα να τα παρατάμε πριν καν ξεκινήσουμε.

Γράφει η ψυχολόγος Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται αυτοαμφισβήτηση και φόβο κάποια στιγμή στη ζωή τους και κάνουν κάτι για αυτό. Άλλοι πάλι, τελματώνουν ή αισθάνονται σίγουροι για τον εαυτό τους σε έναν τομέα, όπως στον επαγγελματικό. Αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται να δοκιμάσουν νέα πράγματα, όπως το να γνωρίσουν νέους φίλους ή σύντροφο, να κάνουν ένα μεταπτυχιακό ή να μάθουν νέες στρατηγικές διαχείρισης της ζωής τους.

Αισθάνονται «κολλημένοι» και καταδικασμένοι. Όταν όμως κανείς αισθάνεται αυτοαμφισβήτηση και φόβο, χάνει τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται: Προβλέπει ότι τίποτα καλό δεν πρόκειται να του συμβεί, οπότε δε δοκιμάζει τίποτα καινούργιο και αρνείται να πάρει το παραμικρό ρίσκο.

Έτσι όμως, υποτιμά καταστάσεις και ανθρώπους που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να πραγματοποιήσει τους στόχους του. Παίρνουν διαφορετικές μορφές και προέρχονται από ποικίλες πηγές, οπότε προέχει να μάθει κανείς να τις αντιμετωπίζει.

Πώς δημιουργούνται η αυτοαμφισβήτηση και ο φόβος;

Ήδη από πολύ μικρή ηλικία ο άνθρωπος παίρνει μηνύματα για τον εαυτό του και τις ικανότητές του από την οικογένεια και στη συνέχεια από το σχολείο. Μια κατηγορία είναι οι υπερπροστατευτικοί γονείς που δεν επιτρέπουν στο παιδί να ρισκάρει και να ανοίξει τα φτερά του: Στέλνουν το μήνυμα «πρόσεχε, θα πέσεις και θα αποτύχεις», το οποίο κάτω από την επιφάνεια κρύβει το μήνυμα «δεν έχεις αρκετές δυνάμεις».

Άλλη κατηγορία είναι οι γονείς που πιστεύουν ότι το παιδί τους δεν είναι αρκετά έξυπνο, γρήγορο, ταλαντούχο ή ικανό και το τονίζουν αυτό με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία, είτε κάνοντας συγκρίσεις είτε προσγειώνοντας το παιδί. Σε άλλες περιπτώσεις, και πάλι άθελά τους, οι γονείς περνάνε στα παιδιά το μήνυμα ότι «ως οικογένεια δεν έχουμε αρκετά χρήματα, ωραίο σπίτι, αυτοκίνητο και ρούχα… άρα είμαστε κατώτεροι από τους άλλους» κάτι το οποίο το παιδί εσωτερικεύει και προχωρά βάσει αυτού.

Άλλοτε πάλι οι γονείς ή το σχολείο έχουν περιορισμένες βλέψεις για την επαγγελματική αποκατάσταση του παιδιού και το στρέφουν σε «σίγουρες» επιλογές: να ακολουθήσει για το καλό του το επάγγελμα του πατέρα ή να μπει στο δημόσιο, ματαιώνοντας τα όνειρά του για άλλη καριέρα. Καθώς το παιδί ενστερνίζεται αυτά τα μηνύματα, «μαθαίνει» κάτι για τον εαυτό του: ότι, σύμφωνα με τη γνώμη και εκτίμηση των άλλων, δεν θα τα καταφέρει.

Πώς θα σταματήσει κανείς το… αυτοσαμποτάρισμα;

Κάτω από τέτοιες συνθήκες ο άνθρωπος μαθαίνει να επικεντρώνεται κάθε φορά στο αρνητικό. Όποτε του παρουσιάζεται μια ευκαιρία σκέφτεται τι μπορεί να πάει στραβά, φοβάται ότι δεν του αξίζει και κάνει σενάρια προσπαθώντας να δει από πού θα του έρθει η αποτυχία ή η καταστροφή.

Για να αντισταθμίσει τους φόβους του, συχνά ο άνθρωπος παίρνει μια αμυντική στάση και παριστάνει ότι δεν τον ενδιαφέρει η παρούσα κατάσταση, με το σκεπτικό «δεν είμαι τόσο καλός όσο οι άλλοι. Αν προσπαθήσω και δεν τα καταφέρω θα γελοιοποιηθώ, αλλά αν δεν προσπαθήσω, τουλάχιστον δε θα γελοιοποιηθώ». Η λογική αυτή του παραλόγου οδηγεί σε αυτοσαμποτάρισμα και τελμάτωση.

Οι σχέσεις είναι ένας σημαντικός τομέας που επηρεάζονται από την αυτοαμφισβήτηση και το φόβο. Ο άνθρωπος αυτός, όταν του συμβεί κάτι όμορφο, όπως μια νέα σχέση, αντί να επικεντρωθεί στο θετικό αρχίζει και αμφισβητεί το αν του αξίζει αυτή η σχέση και το αν μπορεί να την κρατήσει.

10 τεχνικές για να αποκτήσει ένα άτομο περισσότερη αυτοπεποίθηση!

Έτσι, μπαίνει σε έναν κυκεώνα αρνητικών σκέψεων του στιλ «το ταίρι μου θα πρέπει να είχε προηγούμενους συντρόφους ωραιότερους/εξυπνότερους/καλύτερους από εμένα, οπότε θα με παρατήσει» ή «ποτέ δε συμβαίνουν καλά πράγματα σε μένα» ή «εγώ αποκλείεται να κρατήσω κάτι τόσο όμορφο», ενώ θα ήταν πολύ πιο ρεαλιστικό να σκεφτεί «μου αρέσει πολύ αυτή η σχέση και θέλω να βάλω τα δυνατά μου να την κάνω να πετύχει και να διαρκέσει».

Αλλά για να το πει κανείς αυτό μέσα του, πρέπει να έχει μια θετική εσωτερική φωνή και πίστη στον εαυτό του και τις δυνάμεις του. Και για να αλλάξει, θα πρέπει να ξεκινήσει από τη στάση που έχει απέναντι στον εαυτό του ώστε να αποκτήσει αυτοέλεγχο και αυτοπεποίθηση. Αλλάζοντας την αρνητική σκέψη, καλλιεργεί την ικανότητα να βλέπει και την άλλη όψη του νομίσματος και είναι ένα σημαντικό βήμα:

  • Κάντε μια λίστα με τους φόβους σας. Μόνο αν παραδεχτείτε ότι υπάρχουν θα βρείτε λύση στα προβλήματά σας.
  • Σημειώστε με ποιο τρόπον οι φόβοι σας επηρεάζουν τη ζωή σας.
  • Σημειώστε τα αρνητικά μηνύματα που σας λέει η εσωτερική σας φωνή.
  • Αντικαταστήστε το κάθε αρνητικό μήνυμα με ένα θετικό.
  • Δημιουργήστε ένα υποστηρικτικό δίκτυο φίλων και οικογένειας και ξεκόψτε από τα άτομα που σας δημιουργούν προβλήματα ή φέρνουν αρνητισμό στη ζωή σας.
  • Διαβάστε βιβλία που θα βοηθήσουν την εξέλιξή σας.
  • Δεχτείτε το παρελθόν σας και ταξινομήστε το στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
  • Κάντε μια λίστα με τους στόχους σας και τα βήματα που πρέπει να κάνετε για να τους πετύχετε.
  • Κάντε ένα βήμα κάθε μέρα. Κάθε φορά που κάνετε κάτι που σας φέρνει πιο κοντά στην πραγμάτωση των στόχων σας θα νιώθετε καλύτερα για τον εαυτό σας.
  • Όταν οι φόβοι και η αυτοαμφισβήτηση επιστρέφουν, μην τρομάξετε! Χρησιμοποιήστε τις ικανότητες που έχετε μάθει και έχετε πίστη στον εαυτό σας ότι θα τους ξεπεράσετε.

Δρ. Λίζα Βάρβογλη
Ph.D. Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
greekpsychologypages.blogspot.gr

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τη χαμηλή αυτοπεποίθηση!

Πώς η χαμηλή αυτοπεποίθηση σαμποτάρει τη ζωή μας;

Κέρδισε αυτοπεποίθηση με μια άσκηση: Θέλει μόλις 3 λεπτά την ημέρα!





Source link

Ψάχνεις την ισορροπία στη ζωή σου; 5 απλά βήματα για να είσαι δυνατός και ψύχραιμος πάντα!


Το μεγαλύτερο ζήτημα με τα προβλήματα που έχει κανείς, είναι ότι απλώς και μόνο βλέποντας το θέμα του, αρχίζει να κάνει αυτόματα αρνητικές σκέψεις που τον ρίχνουν.

Γράφει η ψυχολόγος Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Όταν έχουμε κάποια δυσκολία και εστιάζουμε αποκλειστικά στο πόσο άσχημα είναι τα πράγματα, τότε αισθανόμαστε παγιδευμένοι στο πρόβλημα και αυτό μας… ρίχνει, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να κάνουμε κάτι. Και ξέρουμε ότι οι αρνητικές σκέψεις οδηγούν σε αρνητικά συναισθήματα που με τη σειρά τους οδηγούν σε απραξία ή λανθασμένες ενέργειες, με αποτέλεσμα το άτομο που σκέφτεται αρνητικά να εισπράττει κάτι αρνητικό.

Μπορεί να «σπάσει» αυτός ο φαύλος κύκλος; Πώς μπορεί κανείς εν μέσω δυσκολιών να βρει τη δύναμη να χαλιναγωγήσει τις σκέψεις, τα συναισθήματά του και να βάλει σε μια σειρά τις ενέργειες που πρέπει να κάνει για να ισορροπήσει τη ζωή του; Παρακάτω ακολουθούν μερικά βήματα για το πώς να μείνετε δυνατοί και ψύχραιμοι όταν αντιμετωπίζετε δυσκολίες, ακόμα και αν δεν λυθούν τα προβλήματά σας:

Αποδεχτείτε την πραγματικότητα.

«Αποδέχομαι την πραγματικότητα» δεν σημαίνει ότι μου αρέσει ή ότι συμφωνώ με αυτό που γίνεται. Πολύ απλά σημαίνει ότι αντιλαμβάνομαι ρεαλιστικά τι γίνεται στη ζωή μου, αυτή τη στιγμή, χωρίς αρνητικές προεκτάσεις.

Αν κάποιος άνθρωπος έχει χωρίσει, έχει χάσει τη δουλειά του, έχει διαγνωσθεί με κάποια σοβαρή ασθένεια, το να παριστάνει ότι αυτό δεν του συμβαίνει, το να κλαίει και να οδύρεται θεωρώντας ότι αυτό που του συνέβη είναι η χειρότερη καταστροφή, δεν πρόκειται να τον βοηθήσει σε τίποτα.

Αν ξεκινήσει με αποδοχή, όπως με το «δυστυχώς, συμβαίνει κάτι που δεν μου αρέσει και με στενοχωρεί», τότε είναι πολύ πιθανό να μπορέσει με καθαρό μυαλό να σκεφτεί πιθανούς τρόπους να ελέγξει και να διαχειριστεί την κατάσταση. Η αποδοχή της πραγματικότητας μας δίνει την αίσθηση ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι, ότι έχουμε τη δύναμη να ελέγξουμε -ως ένα σημείο- την κατάσταση. Και αυτό μας κάνει να νιώθουμε δυνατοί.

Μην κατηγορείτε άλλους!

Ίσως μια εύκολη λύση είναι να ρίξουμε -δίκαια ή άδικα- το φταίξιμο σε κάποιον άλλον. Ακόμα και αν το κάνουμε αυτό όμως, το μόνο που θα πετύχουμε είναι να παραμείνουμε στην ίδια δύσκολη ή άσχημη κατάσταση, μια που ο «άλλος» δεν πρόκειται φυσικά να εμφανιστεί και να διορθώσει το λάθος του. Εξετάστε το «τι μπορώ να κάνω εγώ», που είναι πολύ πιο πρακτικό!

Βρείτε τη σωστή συμπεριφορά.

Για οτιδήποτε μας συμβαίνει, ακόμα και αν δεν έχουμε επιλογή για ό,τι έγινε, έχουμε σίγουρα την επιλογή του πώς θα αντιδράσουμε, του πώς θα συμπεριφερθούμε. Οι επιλογές που έχει κανείς είναι πάρα πολλές: Από το να κάτσει να τα βάψει… μαύρα, να κατηγορεί τους άλλους για όσα του συνέβησαν, να βυθιστεί σε μια «θάλασσα» αυτολύπησης και απελπισίας, μέχρι να δηλώσει ότι έχει στενοχωρηθεί/απογοητευθεί/θυμώσει και να ανασκουμπωθεί για να βρει μια λύση.

Όταν επιλέγουμε τη συμπεριφορά μας προς μια θετική κατεύθυνση, θα βρούμε και μια λύση. Σε προβλήματα που είναι άλυτα, στην απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, στη διάγνωση μιας σοβαρής ασθένειας, πάντα υπάρχει επιλογή για το πώς θα αντιδράσουμε. Το βασικό ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας τη δύσκολη στιγμή είναι: «Τι είναι ένα πράγμα που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή για να βοηθήσω τον εαυτό μου;».

Διαχειριστείτε το περιεχόμενο των σκέψεων σας.

«Βλέπω την κατάσταση ρεαλιστικά» σημαίνει ότι δεν αφήνομαι να κάνω καταστροφικές σκέψεις και ότι μπορώ να ελέγξω τις αρνητικές σκέψεις που φέρνουν μόνο στεναχώρια. «Βλέπω τα πράγματα ρεαλιστικά» σημαίνει ότι βλέπω τα αρνητικά αλλά βλέπω και τα θετικά, τα πράγματα που επιδέχονται βελτίωση, και αυτά που μπορώ εγώ να κάνω.

Η ψυχική μιζέρια δεν οδηγεί ποτέ πουθενά, μόνο μας αφήνει σε ένα τέλμα αρνητικών συναισθημάτων και κατάθλιψης. Παρατηρήστε τον τρόπο με τον οποίο μιλάτε στον εαυτό σας: του μιλάτε όμορφα; Τον ενθαρρύνετε; Ή μήπως τον βρίζετε και τον κατηγορείτε; Πώς θα μιλούσατε σε ένα αγαπημένο σας άτομο; Έτσι ακριβώς θα πρέπει να μιλήσετε και στον εαυτό σας!

Προσπαθήστε να δώσετε νόημα σε αυτό που σας συμβαίνει.

Όσο δύσκολο και άσχημο και αν είναι αυτό που σας συμβαίνει, προσπαθήστε να νοηματοδοτήσετε την κατάσταση, να ανακαλύψετε κάποιο νόημα, κάποιο μάθημα ζωής, κάτι θετικό, όσο μικρό και αν είναι. Στόχος δεν είναι να τα δείτε όλα θετικά, αλλά να πιαστείτε από κάπου και να μη βυθιστείτε σε ένα τέλμα αυτολύπησης και απραξίας.

Δρ. Λίζα Βάρβογλη
Ph.D. Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
greekpsychologypages.blogspot.gr

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

10 τεχνικές για να νικήσεις την αυτοαμφισβήτηση και να αποκτήσεις περισσότερη αυτοπεποίθηση!

Ψυχική υγεία! Έχεις σκεφτεί πώς μπορεί εσύ να σαμποτάρεις τον εαυτό σου; Ποιες είναι οι αιτίες;





Source link

«Το παιδί μου κάνει το κεφάλι του γύρω γύρω και ανοιγοκλείνει τα μάτια του. Είναι τικ;»


Έχω έναν γιο 7 ετών και εδώ και μερικές ημέρες παρατήρησα πως γυρνάει το κεφάλι του δεξιά και αριστερά και ανοιγοκλείνει τα ματάκια του συνέχεια.

Από ότι κατάλαβα πρέπει να είναι ένα είδος τικ αλλά θέλω να μου πείτε τι μπορώ να κάνω για να το βοηθήσω να το ξεπεράσει γιατί προέκυψε εντελώς ξαφνικά.

Στο ερώτημά σας απάντησε ο ψυχολόγος Δημήτρης Κατσαρός

Το τικ γενικά μπορεί να προέρχεται από διάφορες αιτίες, όπως ότι το είδε κάπου και του άρεσε Από την άλλη, μπορεί να είναι μια στερεοτυπία άλλου είδους μέσα στο μυαλό μου. Δηλαδή, αν δεν κάνει αυτή την κίνηση, θα συμβεί κάτι κακό ή αν κάνει αυτή την κίνηση, θα συμβεί κάτι καλό.

Μπορεί το παιδί με τον συγκεκριμένο τρόπο να διοχετεύει και ένα άγχος με την  συγκεκριμένη στερεοτυπία. Επίσης, μπορεί να θέλει το παιδί να τραβήξει την προσοχή. Πρέπει να δει ο γονιός με έναν διάλογο τι πραγματικά συμβαίνει. Ας μην ρωτήσετε γιατί το κάνει αυτό και ας μην πείτε ότι είναι κακό αυτό που κάνει, γιατί κάτι τέτοιο θα λειτουργήσει αρνητικά και το παιδί θα επιμείνει.

Δώστε τη σημασία που χρειάζεται το παιδί

Αν δει ότι ανησυχείτε, θα συνεχίσει να το κάνει γιατί καταλαβαίνει ότι αποσπά το ενδιαφέρον και την αγάπη του γονέα. Δώστε σημασία στο παιδί για άλλα άσχετα θέματα. Αν η ανάγκη του καλυφθεί, θα σταματήσει. Αν δεν σταματήσει, ίσως και είναι ένα τικ.

Ίσως είναι και μίμηση, κάτι μπορεί να έχει δει στο σχολείο. Φυσικά, οι ειδικοί συνιστούμε αν συνεχιστεί και δεν βλέπουν αλλαγή, να απευθυνθούν σε έναν ειδικό. Οι παιδίατροι συνήθως συνιστούν έναν παιδοψυχολόγο ή έναν παιδοψυχίατρο.

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Αργεί να ξυπνήσει και να ετοιμαστεί για το σχολείο; 6 τρόποι για να αλλάξει συνήθειες

Πώς να μιλήσω στο παιδί μου για τον θάνατο; Τα 10 σημεία… κλειδιά





Source link

Αργεί να ξυπνήσει και να ετοιμαστεί για το σχολείο; 6 τρόποι για να αλλάξει συνήθειες


Υπάρχει τρόπος να αποφύγουμε τον πρωινό εκνευρισμό και να κάνουμε γρήγορα ώστε να φτάσουμε όλοι εγκαίρως στο σχολείο και τη δουλειά;

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Μήπως έχετε «χρόνια καθυστέρηση» στο σχολείο και την εργασία; Μήπως θέλετε να ξεφορτωθείτε την κακή συνήθεια του να χασομεράτε οικογενειακώς το πρωί; Αν ναι, υιοθετήστε τις παρακάτω απλές στρατηγικές

Χρησιμοποιήστε χρονόμετρο

Αν το παιδί σας χασομεράει για να βγάλει τις πυτζάμες του ή να φορέσει τα παπούτσια του και τα κάνει όλα σε αργό ρυθμό, ένας καλός τρόπος για να το βοηθήσετε να κάνει γρήγορα είναι να το προκαλέσετε να κάνει πιο γρήγορα από το χρονόμετρο!  Στα παιδιά αρέσει να μετατρέπουν το κάθε τι σε παιχνίδι και προκλήσεις τύπου «ποιος είναι καλύτερος/γρηγορότερος».

Ακολουθήστε συγκεκριμένο πρωινό πρόγραμμα

Αποκτήστε πρόγραμμα και ρουτίνα πρωινής ετοιμασίας που μπορεί όλη η οικογένεια να την ακολουθήσει… με κλειστά μάτια.  Ντους το πρωί ή το βράδυ; Βούρτσισμα των δοντιών πριν ή μετά το ντύσιμο; (αλλά πάντα μετά το φαγητό!). Δεν έχει σημασία, αρκεί να γίνεται καθημερινά με την ίδια σειρά. Έτσι, το παιδί μαθαίνει σε ένα πρόγραμμα, δεν ξεχνάει κάποια σημεία του προγράμματος και κάνει πιο γρήγορα να ετοιμαστεί.

Ελέγξτε το δελτίο καιρού

Έτσι, είστε έτοιμοι να βγάλετε ομπρέλες, γαλότσες, χοντρό πουλόβερ, ή ότι άλλο χρειάζεται αποβραδίς και δε χρειάζεται να τρέχετε και να ψάχνετε τελευταία στιγμή το πρωί.

Ετοιμάστε τα απαραίτητα από την προηγούμενη νύχτα

Διδάξτε στο παιδί σας οργάνωση- βοηθήστε το να ετοιμάσει την τσάντα του αποβραδίς και δείξτε του τη λογική του τσεκαρίσματος: «Πήρα ότι χρειάζομαι για το σχολείο;  Βιβλία; τετράδια; Κασετίνα;». Επίσης, ετοιμάστε τα ρούχα που θα φορέσει από το βράδυ. Δημιουργήστε συγκεκριμένο σημείο κοντά στην πόρτα όπου θα μπαίνουν τα παπούτσια, το μπουφάν και η τσάντα.

Ετοιμάστε πρωινό και μεσημεριανό από την προηγούμενη ημέρα

Ετοιμάστε το τραπέζι του πρωινού αποβραδίς. Αν ετοιμάζετε μεσημεριανό ή κολατσιό για εσάς ή τα παιδιά, ετοιμάστε ότι μπορείτε από το προηγούμενο βράδυ, συσκευάστε τα και βάλτε τα όλα μαζί στο ίδιο ράφι του ψυγείου.

Λειτουργήστε ως ομάδα

Αν παρουσιάσετε την ιδέα του «φεύγουμε από το σπίτι στην ώρα μας και λειτουργούμε σαν ομάδα για το πρωτάθλημα», το πιθανότερο είναι ότι θα ενθουσιαστεί το παιδί του δημοτικού σχολείου και θα συνεργαστεί. Όταν πετύχετε τον στόχο, μπορείτε να το ενισχύσετε λέγοντας: «Είμαστε καταπληκτική ομάδα».  Αν πάλι αργήσετε, μπορείτε να πείτε: «Χρειαζόμαστε και άλλη προπόνηση! Ξέρω ότι αύριο θα τα καταφέρουμε!».

Δρ. Λίζα Βάρβογλη
Ph.D. Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος
greekpsychologypages.blogspot.gr

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Πώς μπορεί ο γονιός να βοηθήσει το παιδί του που δίνει εξετάσεις;

Πώς να μιλήσω στο παιδί μου για τον θάνατο; Τα 10 σημεία… κλειδιά

Γονείς προσοχή! Πόση ώρα την ημέρα πρέπει το παιδί να ασχολείται με τα ηλεκτρονικά;





Source link

Συναισθηματική υπερφαγία: Όλα όσα πρέπει να ξέρεις


Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί φάγατε περισσότερο από όσο χρειαζόσασταν; Γιατί πολλές φορές δεν ακούμε αυτό το περίφημο «καμπανάκι» που υποτίθεται ότι μας ειδοποιεί ότι χορτάσαμε;

Και όμως, το έχουμε αυτό το «καμπανάκι». Ο εγκέφαλός μας είναι εφοδιασμένος με μηχανισμούς που μας ειδοποιούν πότε χρειαζόμαστε ενέργεια (δηλαδή για την πείνα) καθώς και πότε έχουμε λάβει όση τροφή χρειαζόμαστε (δηλαδή για τον κορεσμό).

Γράφει η Συμβουλευτική Ψυχολόγος Καλλιόπη Εμμανουηλίδου

Γιατί όμως πολλές φορές τρώμε χωρίς απαραίτητα να πεινάμε; Γιατί πολλές φορές δεν σταματάμε, ενώ έχουμε πραγματικά χορτάσει; Οι μηχανισμοί της πείνας και του κορεσμού εύκολα «ξεγελιούνται» από διάφορα ερεθίσματα. Αυτά μπορεί να είναι ενδογενή ή να προέρχονται από το περιβάλλον μας.

Για παράδειγμα, πολλοί άνθρωποι τρώνε για να αντιμετωπίσουν μια συναισθηματική κατάσταση. Νιώθουν κάτι άλλο και, ανήμποροι να το αναγνωρίσουν και να κάνουν κάτι για αυτό, χρησιμοποιούν το φαγητό ως «αναισθητικό» ή ως τρόπο να αποσπάσουν την προσοχή τους από το πραγματικό τους πρόβλημα.

Συχνά όμως, μπορεί κάποιος να επηρεαστεί και από το περιβάλλον του και να φάει επειδή τρώνε και οι άλλοι (άλλωστε οι έρευνες δείχνουν ότι όσο αυξάνεται ο αριθμός των συνδαιτυμόνων αυξάνεται και η ποσότητα της τροφής που καταναλώνουμε!)  ή επειδή η τροφή είναι σε κοινή θέα και εύκολα διαθέσιμη (π.χ. ένα κουτί με γλυκά).

Αν τρώω μηχανικά ή αν παρατρώω, σημαίνει ότι έχω συναισθηματική υπερφαγία;

Όχι απαραίτητα. Η συναισθηματική υπερφαγία είναι μια κατάσταση κατά την οποία το άτομο τρώει υποκινούμενο από συναισθηματικές καταστάσεις (και όχι από την πείνα του) πολύ συχνά, πολλές φορές υπό τη μορφή κρίσεων, δηλαδή τρώγοντας τεράστιες ποσότητες τροφής σε μικρό χρονικό διάστημα.

Το φαγητό γίνεται έμμονη ιδέα στην καθημερινότητά του και το γεμίζει διαρκώς με ενοχές και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα. Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει κανείς να επισκεφτεί έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο που, σε συνεργασία με έναν διατροφολόγο-διαιτολόγο θα βοηθήσει να αποκατασταθεί η διατροφική του συμπεριφορά.

Μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό;

Υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε αποκλειστικά επειδή πεινούν πραγματικά και σταματούν έγκαιρα μόλις χορτάσουν. Άλλοι όμως δυσκολεύονται πολύ να επικοινωνήσουν με το σώμα τους και παρασέρνονται εύκολα είτε από τις συναισθηματικές τους καταστάσεις είτε από τους πειρασμούς του περιβάλλοντος.

Αν ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία, χρειάζεται να εξασκηθείτε περισσότερο σε αυτό που τα τελευταία χρόνια ονομάζεται ενσυνειδητότητα. Μάθετε να χαλαρώνετε και να «αφουγκράζεστε» καλύτερα και κάθε στιγμή τις ανάγκες σας (πείνα, δίψα, νύστα, κούραση, διάθεση) και να μη ζείτε αυτόματα και μηχανικά, αλλά συνειδητά και με επίγνωση του εαυτού σας.

Πώς θα φροντίσουμε τον εαυτό μας;

Αυτό θα έχει ευχάριστες επιδράσεις και στη διατροφή σας. Θα έχετε καλύτερη επίγνωση της πείνας σας, θα είστε πιο συγκεντρωμένοι στην ωραία γεύση της τροφής σας και θα σταματάτε έγκαιρα με μια ωραία αίσθηση κορεσμού και όχι δυσφορίας.

Αρκετά βοηθητικό είναι να διαμορφώσετε κατάλληλα και το περιβάλλον σας. Πρώτον ας μην έχετε τα τρόφιμα που σας βάζουν σε πειρασμό σε κοινή θέα, δεύτερον, ας αποφεύγετε τα κοινά πιάτα στο τραπέζι, τρίτον, ας μην αγοράζετε μεγάλες συσκευασίες αλλά πολλές μικρές και τέλος, ας μην τρώτε βλέποντας τηλεόραση ή διαβάζοντας. Έτσι και το φαγητό μας γίνεται πιο απολαυστικό και φροντίζουμε τον εαυτό μας.

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Ένας ψυχολόγος εξηγεί τo μεγάλο λάθος στις δίαιτες: «Θα φάω σήμερα και από αύριο… στοπ»

Είμαι βουλιμική: Πώς η οικογένεια επηρεάζει την καθημερινή σου ζωή;

Το μεγάλο άγχος όταν πας να φας – Πώς θα ξεπεράσεις αυτόν τον φόβο;

Η ορμή της πείνας: Πότε θεωρούμαστε εξαρτημένοι από το φαγητό;





Source link

4+1 χρήσιμες απαντήσεις από μια ψυχολόγο


Όλοι ανεξαιρέτως έχουμε κάποια στοιχεία προσωπικότητας που μας ξεχωρίζουν και προσδίδουν μια μοναδική νότα στην ύπαρξη μας. Κάποια είναι περισσότερο εμφανή και έντονα από τα άλλα.

Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να είναι πολύ κοινωνικός και κάποιος άλλος περισσότερο εσωστρεφής. Επίσης, κατά περιόδους το ένα ή το άλλο στοιχείο της προσωπικότητας μας μπορεί να διογκωθεί ή αντίθετα να μειωθεί, λόγω διαφόρων εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων.

Γράφει η Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια Ειρήνη Κατσαρού

Πολλοί από εμάς είναι πιθανό να έχουμε περάσει μια αντικοινωνική περίοδο, να αποφεύγαμε τις στενές σχέσεις ή να ακόμη να συμπεριφερόμασταν ναρκισσιστικά και αλαζονικά. Αυτές οι παροδικές διακυμάνσεις είναι φυσιολογικές και δεν θεωρούνται παθολογικές.

Τι είναι η  διαταραχή προσωπικότητας;

Όταν όμως ,ένα στοιχείο της προσωπικότητας μας προεξάρχει υπερβολικά για μεγάλο χρονικό διάστημα, επηρεάζοντας αρνητικά τους περισσότερους τομείς της ζωής μας, τότε ίσως να κρύβεται εκεί μια διαταραχή προσωπικότητας. Μπορούμε να πούμε ότι κάποιος παρουσιάζει διαταραχή της προσωπικότητας, όταν τα στοιχεία της προσωπικότητας του είναι τόσο δυσπροσαρμοστικά και δύσκαμπτα, ώστε να προκαλούν είτε σημαντική έντονη υποκειμενική ενόχληση, είτε σημαντική έκπτωση της λειτουργικότητας.

Τα άτομα με διαταραχές της προσωπικότητας συνήθως δεν αντιλαμβάνονται ότι η συμπεριφορά τους ή ο τρόπος σκέψης τους δεν είναι κατάλληλα. Αντίθετα, συχνά πιστεύουν ότι οι τρόποι τους είναι σωστοί και ότι έχουν δίκιο. Έτσι, δύσκολα αυτά τα άτομα θα αναζητήσουν βοήθεια από ειδικό. Συνήθως «εξαναγκάζονται» να επισκεφθούν κάποιον επαγγελματία ψυχικής υγείας, μετά από συνεχόμενες πιέσεις του οικείου περιβάλλοντός τους.

Η διαταραχή της προσωπικότητας είναι μια χρόνια διαταραχή, η οποία συμβαίνει στο 10-20% του γενικού πληθυσμού και περιλαμβάνει διάφορους τύπους. Εδώ όμως θα μιλήσουμε για την Παρανοειδή Διαταραχή της Προσωπικότητας και συγκεκριμένα για τα χαρακτηριστικά της.

Ποια είναι τα κλινικά χαρακτηριστικά της Παρανοειδούς Διαταραχής;

Το βασικό χαρακτηριστικό της Παρανοειδούς Διαταραχής της Προσωπικότητας είναι μια διάχυτη δυσπιστία και καχυποψία για τους άλλους, των οποίων τα κίνητρά ερμηνεύονται ως κακόβουλα. Αυτό το πρότυπο ξεκινά στην πρώιμη ενήλικη ζωή και είναι παρόν σε διάφορα πλαίσια της ζωής του ατόμου.

Τα άτομα με αυτή τη διαταραχή υποθέτουν ότι οι άλλοι άνθρωποι θα τα εξαπατήσουν, θα τα εκμεταλλευτούν ή θα τα βλάψουν, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την προσδοκία. Έχοντας λίγα ή καθόλου στοιχεία υποπτεύονται ότι οι άλλοι συνωμοτούν εναντίον τους και μπορεί να τους επιτεθούν ξαφνικά, ανά πάσα στιγμή και χωρίς λόγο.

Συχνά αισθάνονται ότι ένα πρόσωπο ή άλλα πρόσωπα τους έχουν προξενήσει βαθιά και ολέθρια τραύματα, ακόμη και όταν δεν υπάρχουν αντικειμενικές ενδείξεις για αυτό. Είναι απασχολημένοι με αδικαιολόγητες αμφιβολίες για την πίστη ή την αξιοπιστία των φίλων και των συνεργατών τους, των οποίων οι δράσεις εξετάζονται λεπτομερώς για ενδείξεις εχθρικών προθέσεων.

Γιατί τα άτομα με αυτή τη διαταραχή δεν εμπιστεύονται τους άλλους;

Οποιοδήποτε «αθώο παράπτωμα» των άλλων, γίνεται αντιληπτό ως απόδειξη που υποστηρίζει τις λανθασμένες βασικές παραδοχές τους (ότι οι άλλοι δεν είναι πιστοί κτλ). Εκπλήσσονται τόσο πολύ όταν ένας φίλος ή συγγενής τους δείχνει την αφοσίωση του, που δεν μπορούν να τον εμπιστευτούν ή να τον πιστέψουν. Εάν μπλέξουν σε κάτι, περιμένουν ότι οι άλλοι είτε θα τους επιτεθούν ή θα τους αγνοήσουν.

Τα άτομα με Παρανοειδή Διαταραχή Προσωπικότητας είναι απρόθυμα να εμπιστευθούν ή να έρθουν κοντά στους άλλους, γιατί φοβούνται ότι οι πληροφορίες που μοιράζονται θα χρησιμοποιηθούν εναντίον τους. Μπορεί να αρνηθούν να απαντήσουν σε προσωπικές ερωτήσεις, λέγοντας «τα προσωπικά μου δεν είναι δική σου δουλειά».

Επίσης, έχουν την τάση να ερμηνεύουν, καλοήθεις παρατηρήσεις ή γεγονότα, ως  απειλητικά ή υποτιμητικά μηνύματα για τους ίδιους. Για παράδειγμα, ένα άτομο με αυτή τη διαταραχή ενδέχεται να παρερμηνεύσει ένα τυχαίο λάθος στα ρέστα ενός υπαλλήλου καταστήματος ως μια εσκεμμένη προσπάθεια εξαπάτησης. Ακόμη, μπορεί να αντιλαμβάνεται ένα απλό αστείο από μία φίλη σαν σοβαρή προσβολή της προσωπικότητας του.

4+1 χρήσιμες απαντήσεις από μια ψυχολόγο

Παρερμηνεύουν καταστάσεις, θυμώνουν πολύ και κρατούν κακία;

Οι φιλοφρονήσεις συχνά παρερμηνεύονται (π.χ., ένα κομπλιμέντο για το καινούριο σπίτι που απέκτησε, παρερμηνεύεται ως κριτική ότι είναι εγωιστής). Ακόμη, όταν κάποιος προσφέρεται να τους βοηθήσει σε μια εργασία, μπορεί να πιστέψουν ότι το κάνει απλά και μόνο για να τους δείξει ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να τα καταφέρουν.

Τα άτομα με αυτή τη διαταραχή κρατούν επίμονα κακία προς τους άλλους και είναι απρόθυμα να συγχωρήσουν τις υποτιθέμενες προσβολές που έχουν δεχθεί. Μικρής σημασίας προσβολές εγείρουν σημαντική εχθρότητα και τα εχθρικά συναισθήματα παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Επειδή βρίσκονται πάντα σε εγρήγορση για τον εντοπισμό των απειλητικών προθέσεων των άλλων, συχνά αισθάνονται ότι η προσωπικότητα ή η φήμη τους έχει προσβληθεί. Στις αντιλαμβανόμενες αυτές προσβολές αντεπιτίθενται γρήγορα και αντιδρούν με θυμό.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Ένα άτομο με αυτή τη διαταραχή μπορεί να είναι παθολογικά ζηλιάρης, να υποψιάζεται δηλαδή συχνά ότι ο ερωτικός του σύντροφός είναι άπιστος, χωρίς επαρκή αιτιολόγηση. Μπορεί να συγκεντρώνει ασήμαντα και έμμεσα «αποδεικτικά στοιχεία» για να στηρίξει τις ζηλότυπες πεποιθήσεις του.

Θέλουν να διατηρούν τον απόλυτο έλεγχο στις ερωτικές τους σχέσεις για να μην προδοθούν και μπορεί συνεχώς να αμφισβητούν και να εξετάζουν τα ίχνη, τις πράξεις, τις προθέσεις και την πίστη του συντρόφου τους. Πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να συνυπάρχουν ή να είναι παρόντα και σε άλλες ψυχικές διαταραχές όπως (σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου, διπολική διαταραχή κτλ) και αυτό καθιστά κάποιες φορές δύσκολη τη διάγνωση από τους ειδικούς.

Για να διαγνωσθεί μια διαταραχή προσωπικότητας πρέπει ο ασθενής να είναι μεγαλύτερος από 18 ετών και τα χαρακτηριστικά της διαταραχής να είναι σταθερά και να προκαλούν σε κάποιο βαθμό έκπτωση στην λειτουργικότητα του ασθενούς στην κοινωνική, επαγγελματική ή προσωπική του ζωή.

Ειρήνη Κατσαρού
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Με πληροφορίες από American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders: DSM-5. Washington, D.C: American Psychiatric Association

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Τι γίνεται αν στην οικογένεια υπάρχει ιστορικό σχιζοφρένειας;

Η ψυχαναγκαστική γυναίκα: Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της

Το Σύνδρομο του «καλού παιδιού»: Τα χαρακτηριστικά του γονέα – τιμωρού

Ψυχιατρική: Τα σημάδια ότι κάποιος πάσχει από ψύχωση





Source link

Πώς το άγχος μάς επιβαρύνει και σωματικά εκτός από ψυχολογικά;


Έχω διάφορα σωματικά συμπτώματα που δεν έχουν να κάνουν με θέμα υγείας σύμφωνα με τις εξετάσεις μου. Ανησυχώ πολύ ότι κάτι έχω.

Όταν βγαίνω να πάω κάπου για καφέ, σκέφτομαι και ανησυχώ πολύ μήπως με πιάσει λιποθυμία και κάθομαι και παρατηρώ τα διάφορα συμπτώματα που με πιάνουν. Νιώθω δύσπνοια ζαλάδα, κάποιες στιγμές ταχυκαρδία και ένα αίσθημα- στα πόδια- ατονίας σαν να είμαι έτοιμη να λιποθυμήσω. Τι μου συμβαίνει; Τι να κάνω;

Στο ερώτημα απαντά η Ψυχολόγος & Ψυχοθεραπεύτρια Μαρία – Ελένη Γραμματικοπούλου

Φαίνεστε αρκετά πιεσμένη εξαιτίας των συμπτωμάτων αυτών. Τα συμπτώματα που αναφέρετε είναι συμπτώματα άγχους, και αυτό μπορούμε να το πούμε εφόσον οι εξετάσεις σας ήταν καλές. Είναι πιθανό να αντιμετωπίζετε το τελευταίο διάστημα κάποια κατάσταση που σας αγχώνει και να πιέζεστε; Εάν ναι, καλό θα ήταν να διερευνήσετε τι ακριβώς σας πιέζει, και πώς μπορείτε να το διαχειριστείτε διαφορετικά για να προστατέψετε τον εαυτό σας.

Ας δούμε όμως από πού μπορεί να προέρχονται τα συμπτώματα που αναφέρατε. Πολλοί άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται πόσο πιέζονται από κάποιες καταστάσεις, οι αντοχές μειώνονται και έτσι το σώμα μας προσπαθεί να μας προειδοποιήσει και να μας αφυπνίσει για να κάνουμε κάτι για το άγχος που μπορεί να νιώθουμε.

Στόχος να μην νιώθουμε συνεχώς ευάλωτοι

Όταν το άγχος σωματοποιείται (ψυχοσωματικά συμπτώματα), αντιλαμβανόμαστε πόσο ευάλωτοι είμαστε απέναντι στις αγχογόνες καταστάσεις και ότι πολλές φορές ίσως δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας μια κατάσταση. Σε αυτό δεν φταίει η δική μας ανεπάρκεια ή ανικανότητα, αλλά το υπέρμετρο άγχος στο οποίο έχουμε εκθέσει τον εαυτό μας ξανά και ξανά με αποτέλεσμα οι δυνάμεις μας να εξαντλούνται.

Το αποτέλεσμα είναι να παγιδευόμαστε σε ένα φαύλο κύκλο, στον οποίο σκεφτόμαστε συνεχώς μήπως επανέλθουν οι ταχυκαρδίες και η ζαλάδα, αυξάνοντας έτσι το άγχος μας ακόμα περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση, καλό θα ήταν να ζητήσετε βοήθεια από έναν ειδικό ψυχικής υγείας για να σας δώσει την κατάλληλη βοήθεια, προσαρμοσμένη στις δικές σας ανάγκες.

Είναι πολύ σημαντικό να είμαστε ενήμεροι για το τι συμβαίνει στο σώμα μας, πώς το άγχος μάς επιβαρύνει και σωματικά εκτός από ψυχολογικά, και να μπορέσουμε σιγά σιγά να αποκτήσουμε τα κατάλληλα εφόδια ώστε να διαχειριζόμαστε αντίστοιχες καταστάσεις στο μέλλον, ώστε να μην νιώθουμε συνεχώς ευάλωτοι.

Μαρία – Ελένη Γραμματικοπούλου
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Απόφοιτος Παντείου
Facebook: Marilenagrammatikopoulou

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Οι 3 «κανόνες» για να αντιμετωπίσεις τα ψυχοσωματικά σου

Γιατί οι εσωστρεφείς άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς στα ψυχοσωματικά συμπτώματα;

Ψυχοσωματικά: Μπορεί ο επίμονος βήχας να οφείλεται στο άγχος;

Ψυχοσωματικά: Γιατί αισθάνομαι αυτόν τον «κόμπο» στον λαιμό;





Source link

Πώς μπορείς να βοηθήσεις αν το ταίρι σου πάσχει από μετατραυματικό στρες;


Έχω σχέση με μια 48χρονη η οποία παρουσιάζει συμπτώματα μετατραυματικού στρες. Βγάζει θυμό και κακή συμπεριφορά όταν ζορίζεται.

Θέλει να χωρίσουμε, περνάει καιρός που δεν μου μιλάει μιας και δεν μένουμε μαζί. Μου είπε ότι πάσχει από αυτό. Μελετώντας το, είδα πως έχει πολλά από τα συμπτώματα αυτής της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς απέναντί μου.

Απατήθηκε από έναν σύντροφό της και τον πρώην σύζυγό της και αυτό είναι η αιτία. Και δεν έχει να κάνει με εμένα, εγώ την αγαπάω πολύ και προσπαθώ να της δώσω τα πάντα. Πώς μπορώ να τη βοηθήσω;

Στο ερώτημα απαντά ο ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Σεφεριάδης

Ο ναρκισσισμός είναι η πιο αρχαϊκή προβληματική του ανθρώπου. Αφορά την υποκειμενική αίσθηση του «είμαι» και του «αξίζω». Στο ένα άκρο του ναρκισσισμού βρίσκεται η καταθλιπτική πλευρά που είναι η αίσθηση ότι «δεν αξίζω τίποτα» και στο άλλο άκρο η παρανοειδή πλευρά την αίσθηση ότι «είμαι ο πιο σπουδαίος, ο καλύτερος όλων».

Όσο περισσότερο αμφιταλαντεύεται κάποιος μεταξύ των δύο άκρων ή όσο περισσότερο κλίνει προς το ένα άκρο, τόσο λιγότερη ψυχική σταθερότητα έχει και τόσο περισσότερη ψυχική πίεση και πόνο νιώθει δημιουργώντας δυσπροσαρμοστικές σχέσεις.

Το αίσθημα ότι δεν αξίζει

Το κυριότερο που βιώνει λοιπόν, η κυρία είναι το αίσθημα ότι δεν αξίζει. Και από αυτά που περιγράφεται είναι τόσο βαθιά αυτή η αίσθηση που μόνο να την προτρέψετε να δει κάποιο ψυχολόγο μπορείτε.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν και άλλα προβλήματα που αφορούν αποκλειστικά στη σχέση σας, αλλά αυτό που χρειάζεται είναι όχι τόσο η συμπαράσταση και η απόκτηση εμπιστοσύνης σε εσάς αλλά η απόκτηση εμπιστοσύνης προς τον εαυτό της.

Δημήτρης Σεφεριάδης
Ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής
Λ. Αλεξάνδρας 209, T.K. 11523 ΑΘΗΝΑ
τηλ: 2106462030
κιν: 6973537970
email: seferiadis.dimitris@yahoo.gr
www.dimseferiadis.com

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Mετατραυματική διαταραχή: Όταν οι κακές αναμνήσεις πονούν πολύ

Μετατραυματικό στρες: Το «τέρας» για γυναίκες με καρκίνο του μαστού





Source link

Πώς μπορώ να ξεπεράσω την κοινωνική φοβία και να βγω από την απομόνωση;


Δεν έχω ζήσει τίποτα, νιώθω ένα αφόρητο κενό που με κάνει να κλείνομαι συνέχεια στο σπίτι. Από μικρή δεν έζησα και πολλά, το μόνο που θυμάμαι έντονα να με χτυπάνε στο κεφάλι, να μου τραβάνε τα μαλλιά και να μου φωνάζουν με το παραμικρό.

Σε παιδικά πάρτι πότε δεν έχω πάει, μου έσκιζαν τις προσκλήσεις και δεν με άφηναν να πάω. Ακόμα και στα ρούχα ήταν αυστηροί, όχι κοντά ρούχα, όχι στενά, όχι φανταχτερά χρώματα. Θυμάμαι που μάζευα διαφημιστικά από διάφορες σχολές χορού και παρακάλαγα να με πάνε να μάθω αλλά τίποτα. Μέχρι και κολύμπι ήθελα να μάθω, όπως τα άλλα παιδάκια, αλλά αυτό ποτέ δεν έγινε.

Η πρώτη μου φορά που βγήκα έξω από το σπίτι πέραν του σχολείου και των απογευματινών μαθημάτων ήταν στο χορό αποφοίτησης λυκείου στα 18 μου, βέβαια με είχαν αφήσει υπό ένα όρο να επιστρέψω μέχρι τις δώδεκα το βράδυ. Πρώτη φορά έβγαινα από το σπίτι ένιωθα παράξενα και άβολα.

Αποσύρθηκα από τα πάντα

Γενικά ήμουν ένα παιδί, όπως και τώρα στα 23, χωρίς να μιλάω πολύ και συνήθως να κάθομαι σε μια γωνία και απλά να παρακολουθώ χωρίς να συμμετάσχω στις συζητήσεις. Από μικρή δυσκολευόμουν να κάνω φίλους, ποτέ δεν ήμουν μέλος μεγάλης παρέας, είχα κάνει δύο φίλες, αλλά δεν κράτησαν για πολύ.

Μεγάλωσα και πλέον δεν έχω κανένα. Πολλές φορές πιάνω να μιλάω μόνη μου και να δημιουργώ σενάρια. Προσπάθησα να κάνω νέες γνωριμίες στο πανεπιστήμιο, αλλά και πάλι έμεινα μόνη. Πλέον, νιώθω ανίκανη, λες και έχω μαγνήτη που απωθεί τους γύρω μου.

Έτσι, αποσύρθηκα από τα πάντα. Κλείνομαι στο σπίτι, σπανίως βγαίνω, σχεδόν καθόλου θα έλεγα. Συνολικά στη ζωή μου έχω βγει βράδυ για ένα ποτό δύο φορές και αυτές ήταν απαίσιες, δεν ήξερα τι να κάνω, δεν μ’άρεσε, δεν ξέρω αν αυτό είναι φυσιολογική αντίδραση, εκ τότε δεν ξαναβγήκα βράδυ.

Κάθομαι απλά σπίτι και ο χρόνος περνά

Δοκίμασα να πάω και εκδρομές, στο βουνό ή και στη θάλασσα, αυτό μου άρεσε, αλλά είμαι πάλι μόνη, όλοι πάνε με φίλους, γνωστούς, εγώ να κάθομαι εκεί μόνη χωρίς να έχω κάποιο να γελάσω, να περάσει ευχάριστα η ώρα, να νιώσω ότι έχω κάποιον εκεί παρόλο που δεν πολύ μιλάω και αυτό με στεναχωρεί. Αυτό το καλοκαίρι με δυσκολία πήγα δύο φορές θάλασσα.

Είμαι 23 και δεν έχω κάνει τίποτα, έχω σπουδάσει και πάλι τη ζωή μου τη νιώθω κενή. Κάθομαι απλά σπίτι και περνάνε οι ώρες, δυσκολεύομαι πλέον να συγκεντρωθώ, ακόμη και να διαβάσω ένα βιβλίο, που άλλες φορές μέσα σε 3-4 μέρες τελείωνα ένα ολόκληρο βιβλίο. Ακόμη και για την ίδια την σπουδή μου αδιαφορώ δεν έχω ψάξει να βρω δουλειά σχετική, πλέον δεν με ελκύει τίποτα.

Με «πνίγει» όλη αυτή η κατάσταση

Μπορεί πολλές φορές και μέχρι το μπάνιο να πρέπει να σύρω τα πόδια μου για να πάω. Όταν είμαι μέσα σε πλήθος κόσμου νιώθω άβολα, ακόμα και με λιγοστό κόσμο, ντρέπομαι να μιλήσω, να ανοίξω μια συζήτηση, να ρωτήσω κάτι, μιλάω πάντα χαμηλόφωνα και σχεδόν από μέσα μου, παίρνω σχόλια ότι δεν άκουσαν τι είπα και πολλές φορές με αγνοούν. Δεν ξέρω τι να κάνω.

Από τη μια με «πνίγει» όλη αυτή η κατάσταση, μόνη, χωρίς να έχω κάποιον και από την άλλη όταν μου δοθεί η ευκαιρία απλά κάθομαι εκεί σαν ακροατής ή πολλές φορές το επιδιώκω να μένω μόνη, ακόμη και τους συγγενείς άρχισα να τους αποφεύγω βρίσκω διάφορες δικαιολογίες. Θα μπορούσατε να μου εξηγούσατε τι μου συμβαίνει;

Πώς μπορώ να ξεπεράσω την κοινωνική φοβία και να βγω από την απομόνωση;

Στο ερώτημα απαντά η Ψυχολόγος Έλενα Τσαμκόσογλου, Μ. Α

Αγαπητή αναγνώστρια,

Προφανώς ήρθε η μεγάλη ώρα να κάνετε αλλαγές στη ζωή σας. Σιγά σιγά, με το δικό σας βηματισμό. Θα χρειαστεί να κάνετε υπομονή και να είστε επιεικής με τον εαυτό σας στην προσπάθειά του να βγει προς τα έξω. Η συνδρομή ενός ψυχολόγου θα είναι πολύτιμη για εσάς σε αυτό σας το ταξίδι.

Αυτό που σας συμβαίνει μπορεί να περιλαμβάνει στοιχεία κατάθλιψης αλλά είναι σημαντικό να το δείτε ως «καμπανάκι» που θέλει κάτι να σας πει και να σας κινητοποιήσει. Είναι βασικό να βρείτε πρώτα τι σας ευχαριστεί και ίσως να πειραματιστείτε για κάποιο διάστημα μέχρι να το βρείτε.

Δεν είστε πια ένα αβοήθητο παιδί

Τα καλά νέα είναι ότι ακόμη και αν έχετε περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, ακόμη και αν υπεστήκατε καταπίεση ή και κακοποίηση, τώρα δεν είστε πια ένα αβοήθητο παιδί. Τώρα μπορείτε να πάρετε τη ζωή σας στα χέρια σας, να κάνετε τα βήματα που αποφασίσετε.

Πώς μπορώ να ξεπεράσω την κοινωνική φοβία και να βγω από την απομόνωση;

Λέτε: «Θυμάμαι που μάζευα διαφημιστικά από διάφορες σχολές χορού και παρακάλαγα να με πάνε να μάθω αλλά τίποτα, μέχρι και κολύμπι ήθελα να μάθω, όπως τα άλλα παιδάκια, αλλά αυτό ποτέ δεν έγινε». Έχετε σκεφτεί ότι τώρα αυτό είναι κάτι που μπορείτε να κάνετε;

Να δυναμώσετε την πίστη στον εαυτό σας

Μπορείτε να ανακαλύψετε καινούριους κόσμους και νέους φίλους, σε κολυμβητήρια ή σχολές χορού. Πιθανώς κάποια στοιχεία κοινωνικής φοβίας να σας τρομάζουν και σε αυτό το σημείο βοηθάει η τόνωση της αυτοπεποίθησης και η ενίσχυση της αυτοεκτίμησής σας.

Δεν πειράζει αν δεν σας αρέσει να πάτε για ποτό και δεν πειράζει αν μιλάτε χαμηλόφωνα. Όταν δυναμώσετε την πίστη στον εαυτό σας θα μεγαλώσει και η φωνή σας. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να γίνει σταδιακά με τη βοήθεια ενός ψυχολόγου.

Με την ψυχολογική υποστήριξη θα μπορέσετε να δείτε που βρίσκεστε , που θέλετε να πάτε και τι σας εμποδίζει, καθώς και να επουλώσετε τραύματα του παρελθόντος, πράγμα που θα ξεμπλοκάρει τον δρόμο σας .

Έλενα Τσαμκόσογλου, Μ. Α
Ψυχολόγος – Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
6972137475
info@psychologos-tsamkosoglou.gr
www.psychologos-tsamkosoglou.gr
Facebook: ElenaTsamkosoglou Psychologos
Linkedin: Elena Tsamkosoglou

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Τα 4 υπαρξιακά αγκάθια: Θάνατος, ελευθερία, απομόνωση και νόημα 

Πώς οι πολλές ώρες στο facebook αυξάνουν το αίσθημα απομόνωσης





Source link

Αν υπνοβατώ, φταίει κάτι ψυχολογικό; Αντιμετωπίζεται;


0

SHARES

ShareTweetGoogle


Υπνοβατώ από μικρός. Είχε σταματήσει αυτό το φαινόμενο αλλά τώρα που πήγα στρατό υπνοβατούσα σχεδόν κάθε μέρα.

Τι με συμβουλεύετε να κάνω ώστε να αντιμετωπίσω αυτό που μου συμβαίνει;

Στο ερώτημα απαντά η Καθηγήτρια Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νάντια Μπεργιαννάκη – Δερμιτζάκη

Η υπνοβασία χρειάζεται μια διερεύνηση αρχικά εγκεφαλική και οπωσδήποτε πρέπει να γίνει ένας νευρολογικός έλεγχος και βέβαια και μια ψυχιατρική συνεδρία.

Σκοπός να διαπιστωθεί εάν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος που την προκαλεί. Σε ηλικίες άνω των 18 πολλές φορές έχει έναν λόγο ψυχολογικό.

Πώς θεραπεύεται η υπνοβασία;

Όταν κάποιος υπνοβατεί το περιβάλλον του, πρέπει να προσέχει να μην τραυματιστεί την ώρα που υπνοβατεί και του συμβεί άτι κακό.

Πρέπει να μην τον ξυπνήσουν γιατί μπορεί να πάθει σύγχυση εκείνη τη στιγμή και να εκδηλώσει ξαφνικά βίαιη συμπεριφορά.

Η υπνοβασία θεραπεύεται και με φάρμακα πάντα όμως με την έγκριση του ειδικευμένου ιατρού.

Διαβάστε σχετικά άρθρα:

Άγχος και φόβος: Πώς το σώμα επηρεάζει την ψυχή;

Ξεχνάω και δεν μπορώ να κοιμηθώ: Δες τι μπορεί να σημαίνει αυτό

Δεν τρώω, θέλω να κοιμάμαι και έχω ταχυπαλμία: Γιατί;

Προβλήματα ύπνου: Μήπως φταίει η μοναξιά μου και δεν κοιμάμαι;

0

SHARES

ShareTweetGoogle






Source link